زندگي يک آرزوي دور نيست؛

زندگي يک جست و جوي کور نيست

زيستن در پيله پروانه چيست؟

زندگي کن ؛ زندگي افسانه نيست

گوش کن! دريا صدايت ميزند؛

هرچه ناپيدا صدايت ميزند

جنگل خاموش ميداند تو را؛

با صدايي سبز ميخواند تو را

زير باران آتشي در جان توست؛

قمري تنها پي دستان توست

 
پيله پروانه از دنيا جداست؛

زندگي يک مقصد بي انتهاست

هيچ جايي انتهاي راه نيست؛

 
اين تمامش ماجراي زندگيست.

میخواهم در نگاه خود به زندگی تغییرداده و گذشته های تلخ و نا خوشایند رو از صفحه ذهنم پاک کنم .قلبم رو بسان قلب کودک معصومی زلالش کرده و آماده نزول محبت وعشق بنمایم . پروانه عشق و امیدم رو شکوفاش کرده در آسمون رویاهای زیبا و آرزوهای بی پایانم به پرواز درآورم شبها در آسمون بدنبال ستاره اقبالم باشم تا آنرا دریابم . میخواهم با عشق زندگیمو لطیف و دوست داشتنیش بکنم

آن كس كه مي گفت دوستت دارم عاشقي نبود كه به شوق تو آمده باشد

رهگذري بود كه روي برگهاي پاييزي راه مي رفت

صداي خش خش برگها همان آوازي بود كه من گمان مي كردم كه مي

 گويد: دوستت دارم

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از اموج نور
در زمستان غبار آلود و دود
یا خزانی خالی از فریاد و شور

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروزها ، دیروزها !

دیدگانم همچو دالان های تار
گونه هایم همچو مرمر های سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد

می خزند آرام روی دفترم
دست های فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله می زد خون شعر

خاک می خواند مرا هر دم به خویش
می رسند از راه تا در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند

می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افق ها دور و پنهان می شود

بعد ها نام مرا باران و باد
نرم می شویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

با او رابطه داشتم

تنها بودم

او هم تنها مانده بود

هر دو خسته بودیم

من از زمین

او از آسمان

قرارمان نیمه شب بود

پشت پنجره آمد

باورت نمی‌شود

به من لبخند زد

خیلی زیبا

فوق العاده زیبا بود

یادم آمد

شب چهاردهم بود

و

او

کامل ِ کامل

.

.

بود...

بمان ستاره که بی تو بهار می میرد

 
میان دشت بنفشه کنار برکه عشق

 
برای شهر دلم انتظار میمیرد

دلم به وسعت آلاله های سرخ ست

وجود آبی احساس پک و بارانی ست

چگونه بی تو بمانم بدان بهانه من

دلم هنوز به دست تو زندانی ست

بدان که قصه احساس قصه نیلی ست

بیا و قصه او را دوباره باورکن

بجای هجرت و اندوه و بی قراری و درد

بیا و از سر لطف تو فکر دیگر کن

پرنده از غم هجران تو چه باید کرد

دلم برای نگاهت بهانه می گیرد

دلم اگر بروی در خزان هجرانت

چو یک کبوتر بی آب و دانه می میرد

 
اگر چه قدر نگاه تو را ندانستمن

ولی همیشه به یاد تو شعر می خوانم

کنون گر تو کنارم نمانی و بروی میان هاله ای از انتظار می مانم

به جان برگ گل یاس باغ دل سوگند

قسم به عاطفه یک نگاه دریایی

قسم به بارش شمع وجود یک انسان

 
قسم به شهر پر از سکنان رویایی

قسم به واژه کمرنگ عشق در مهتاب

قسم به ترجمه نیلی شکیبایی

قسم به عاطفه نقره فام چشمانت

قسم به هجی مفهوم یک شکوفایی

بمان همیشه که بی تو شکوفه خواهد مرد

دگر میان گلستان گلی نخواهد ماند

بدون تو گل و گلدان غریب خواهد شد

دگر میان چمن بلبلی نخواهد ماند

شکسته می شود از دوریت بلور دلم

 بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

بدون تو دلم از تب همیشه خواهد سوخت

بدون خنده تو قلب غنچه ها تنهاست

 مرور خاطره انتشار احساست

دل مرا به تماشای عشق خواهد برد

بمان همیشه که بی تو ترانه بودن

میان قلب هزاران جوانه خواهد مرد

صدای نبض بنفشه صدای خنده یاس

میان باغ نگاهت چو برکه ای جاریست

بدان اگر بروی کار باغ چشمانم

همیشه شکوه و اشک و شکستن و زاریست

 
میان شبنم اشکم بلوری از عشقست

به یاد جاده سرسبز شهر چشمانت

بمان همیشه دلم بی تو زرد خواهد شد

تمام هستی این دل فدای مژگانت

غم نبودن تو در کنار من سخت ست

حضور آبیت اینجا چه قدر زیبا بود

چگونه می شود کنون میان غربت باغ

بدون زمزمه آبی تو اینجا تنها بود

چه لذتی ست درون نگاه پر نورت

بیا و زخم عمیق مرا تو درمان کن

ببین چه درد بزرگی ست غربت دو نگاه

بیا ببار و مرا خیس عطر باران کن

بدون یاد تو قلبم کویر خواهد شد

بمان همیشه که بی تو نسیم غمنکست

 
تمام کلبه چشمم تمام شهر دلم

ز قطره قطره باران اشک نمنکست

ز سقف نیلی چشمم چکید قطره اشک

 
ترا قسم به شقایق بمان ستاره من

 
بچین ز باغ دلت دسته ای گل پونه

بمان که نیست به جز این مرام چاره من

 
بگو ستاره کنارم همیشه خواهی ماند

 
بگو که قلب من از انتظار لبریز است

بدون تو تپش قلب من چه بی معناست

بیا که بی تو وجودم همیشه پاییز ست

قسم به نغمه باران بمان بهانه من

بدون تو تپش آفتاب کم رنگست

به هر کجا که روی هر زمان و هر لحظه

 
دلم همیشه برای نگاه تو تنگ ست